Wojna między wyimaginowaną Wislandią, a równie zmyślonym sojuszem Barii i Mondy wybuchła na początku maja. Choć konflikt narodził się w głowach wojskowych strategów, to udział w niej wzięli najprawdziwsi żołnierze - spadochroniarze z 6. Brygady Powietrznodesantowej w Krakowie. I to w niespotykanej od ponad 20 lat liczbie 505 skoczków.

Niby wojna naprawdę

Oficerowie przygotowujący ćwiczenia pod kryptonimem PUMA 2011, które przeprowadzono w ubiegłym tygodniu na poligonie w Nowej Dębie, założyli, że dwa państwa zaatakowały Wislandię z pobudek polityczno-gospodarczych. Ta musiała bronić swojego terytorium.

Jak nietrudno się domyśleć, Wislandia jest alter ego Polski, więc scenariusz obrony kraju przed agresorem idealnie wpisywał się w wojenne przeznaczenie spadochroniarzy z Krakowa.

Wojskowi uznali, że konflikt z Barią i Mondą był na tyle poważny, że wymagał użycia znacznych sił. Zgodnie z scenariuszem ćwiczeń, zadanie opanowania skrzyżowania ważnych szlaków komunikacyjnych, utworzenie tzw. przyczółka desantowego i utrzymanie go aż do nadejścia głównych sił lądowych powierzono 16. Batalionowi Powietrznodesantowemu wchodzącego w skład 6. Brygady. Choć konflikt był wyssany z palca, to ćwiczenia były jak najbardziej realne.

- Ćwiczenie batalionowe jest ćwiczeniem kulminacyjnym, które ma udowodnić zdolność jednostki do działania - wyjaśnia płk Tomasz Piekarski, zastępca dowódcy 6. Brygady Powietrznodesantowej. By to sprawdzić, z kliku samolotów należało zrzucić kilkuset spadochroniarzy oraz klika ton sprzętu.

Spadochroniarska awangarda

Desantowanie tak dużej liczby skoczków wymaga odpowiedniego przygotowania. - To nie jest tak, że wchodzimy na odpowiednią wysokość, wyrzucamy skoczków i oni sobie spadają - mówi mjr Krzysztof Dzido, pilot samolotu transportowego CASA C-295, z którego zazwyczaj desantowanych jest 30 spadochroniarzy. - Gdybyśmy mieli zrzutowisko jak poligon w Astrachaniu, to moglibyśmy latać jak chcemy, rzucać 90 skoczków i tak byśmy się zmieścili - dodaje mjr Dzido.

W Polsce aż takich wielkich otwartych przestrzeni jak na południu Rosji nie ma, więc wybór miejsca zrzutu spadochroniarzy jest kluczowy. Tym zajmują się specjaliści - żołnierze z tzw. grupy awangardowej zabezpieczenia desantowania. Są oni przerzucani poza linię wroga przed zrzutem głównego desantu. Najczęściej towarzyszą im żołnierze z grup rozpoznawczych.

- Moim głównym zadaniem jest ocena zrzutowiska pod względem meteorologicznym oraz taktycznym. Sprawdzam, czy dany zrzut może dojść do skutku oraz czy w ogóle sensowne jest przyjmowanie w konkretnym miejscu jakiegokolwiek wojska w celu wykonaniu zadania - tłumaczy chor. Zbigniew Haczyk, dowódca pierwszej sekcji zabezpieczenia desantowania.

To właśnie on był bezpośrednio odpowiedzialny za przyjęcie desantu pół tysiąca spadochroniarzy. W czasie ćwiczeń zadanie miał nieco ułatwione, bo spadochroniarze dobrze znają zrzutowisko w Nowej Dębie. Gdyby jednak trwała prawdziwa wojna, miejsce do desantowania zostałoby wybrane na podstawie mapy. Wówczas chor. Haczyk musiałby w rzeczywistości sprawdzić, czy faktyczna ocena zrzutowiska pokrywa się z tym, co ustalono w sztabie. W przypadku, gdyby miał jakiekolwiek zastrzeżenia do zrzutowiska, desant zostałby przeniesiony na jedno z awaryjnych miejsc, również wskazanych na podstawie mapy podczas planowania operacji.

"Zrzut, zrzut, zrzut"

Siedmioosobowy oddział młodego chorążego, w skład którego wchodzi m.in. meteorolog, dostał się na teatr działań wojennych dzień przed zaplanowanym desantowaniem masowym. Spadochroniarze zostali przerzuceni razem ze zwiadowcami (mieli oni rozpoznać obiekty będące celem sił głównego desantu) dwoma samolotami CASA.

Zobacz, jak wygląda desantowanie pół tysiąca spadochroniarzy:

Po skoku z wysokości 4 tysięcy metrów żołnierze wylądowali na zrzutowisku odległym o kilka kilometrów od miejsca wybranego na przyjęcie 500 spadochroniarzy. Gdy tam dotarli, przez całą noc pilnowali, by przeciwnik, w rolę którego wcielili się ich koledzy z jednostki, nie uniemożliwił dokonania zrzutu.