Nudystka czy naturystka? Fot. Borys Czonkow /MWMedia

W końcu XIX w. pewne grupy zaczęły przewartościowywać obyczaje. Wtedy pojawił się nudyzm. Idea polegała na praktyce towarzyskiego przebywania obu płci nago na powietrzu latem dla higieny fizycznej i psychicznej. Stosowana nieśmiało przed I wojną światową, stała się nieco bardziej stosowana po I wojnie światowej. Nie chodziło w niej o seks, czy nawet erotyzm. Wykluczano jakiekolwiek rozpasanie płciowe. Rzecz szła właśnie o wspomnianą higienę fizyczną (to nawet bywa oczywiste w dokuczliwym skwarze) i psychiczną (kobiety i mężczyźni są różni, ale nie zawsze te różnice muszą prowadzić do ulegania chuciom, w spotkaniach towarzyskich jesteśmy sobą - ludźmi kulturalnymi - czy jesteśmy ubrani, czy też nie).

Natomiast idea sprawiała nieco kłopotu większości społeczeństwa, więc musiało ingerować państwo. Nudyści mogli swobodnie gromadzić się we własnych, zamkniętych campusach. Po II wojnie światowej, wydzielano plaże dla nudystów: osobne dla pań, osobne dla panów. Od lat sześćdziesiątych zaczęły one w niektórych krajach być wspólne. Zwłaszcza, gdy panie na plażach ogólnych zaczęły pojawiać się topless. Zrazu ścigano je, wymierzano mandaty, w końcu ustalił się podział na plaże ogólne i plaże dla nudystów.

człowiek jest tworem natury

W tym momencie, od lat siedemdziesiątych, pojawił się naturyzm. Praktycznie polegał na tym samym, co i nudyzm - chodzenie nago. O ile jednak nudyzm był z założenia czymś niewinnym, to naturyzm dorobił do nagości ideologię. Nie powinniśmy wstydzić się siebie, bo to objaw burżuazyjnego zakłamania. Człowiek jest tworem natury i przychodzi na świat nago, bo przecież nie w ubraniu. Zrzucając ubrania wyzwalamy się z okowów przestarzałych konwenansów, powinniśmy zachowywać się naturalnie. Wtedy dopiero w pełni wyrażamy siebie i własną osobowość.