Mimo że wskazuje się przede wszystkim na przyczyny psychiczne, rodzinne i ogólnie mówiąc społeczne, to istnieją również hipotezy hormonalne. Zmiany hormonalne u ojców w czasie ciąży ich partnerek mają polegać na zmniejszeniu się ilości wydzielanego testosteronu, a więc obniżeniu agresji w imię nawiązania relacji z dzieckiem i opieki nad nim oraz nad matką. W rodzinach, gdzie matki cierpią na depresję poporodową, ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju u mężczyzn jest większe.

Depresja poporodowa u ojców przebiega bardzo podobnie jak u kobiet, choć przyczyny są nieco inne. Mężczyzna, który przez dziewięć miesięcy był na bocznym torze w życiu rodziny musi stawić czoła sytuacji w której dziecko pochłania większość czasu matki i całej rodziny. Sytuacja triady w rodzinie zawsze wprowadza więcej relacji, a więc także konfliktów. Ojcowie często skarżą się na brak zainteresowania ich osobą ze strony partnerek. Dziecko pochłania mnóstwo energii, czasu i miejsca w dotychczasowym diadycznym życiu pary.

Mężczyźni pragną relacji z dzieckiem, ale tęsknią także za indywidualną relacją z kobietą. Ponadto mężczyźni, nawet w dzisiejszych wyemancypowanych czasach, mają poczucie, że to oni powinni zapewniać byt swojej rodzinie, a pojawienie się nowego członka klanu niesie ze sobą szereg wydatków. Mężczyźni, w przeciwieństwie do kobiet, rzadko przeżywają depresję w domu, a częściej uciekają w środowisko odmienne od środowiska rodziny, czyli np. w pracę. Depresja poporodowa u mężczyzn jest równie niebezpieczna, jak u kobiet. Ich ogólne funkcjonowanie pogarsza się, w małżeństwie rozpoczynają się konflikty, a dziecko może zacząć kojarzyć się jedynie z przymusem, kłótniami i być obiektem zazdrości o uwagę.