Marika Jaquit, młoda Francuzka, miała przed sobą świetlane życie. Wydawało się, że świat ścieli się u jej stóp. Jej przyszłość legła jednak w gruzach, gdy przez przypadek na swej drodze spotkała kilku Polaków, z którymi nigdy nie powinna się zetknąć.

Chłopak z problemami

Nawet w czasach swojej świetności Piła nie należała do miast przyjaznych młodzieży. Wprawdzie w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej była stolicą jednego z 49 województw, ale władza zawsze traktowała ją po macoszemu. Światek artystyczny też o nią nie dbał, bo największe gwiazdy estrady jakoś tu nie zaglądały. Nigdy za to nie brakowało różnego rodzaju knajp, w których pilanie o zachrypniętych głosach mogliby ugasić "pragnienie".

W takim otoczeniu dorastał Norbert Sobczak. Choć jego rodzice należeli do ludzi dość dobrze sytuowanych, chłopak od małego sprawiał trudności wychowawcze. Zdarzało mu się tego szturchnąć, w tamtego puknąć. Również w szkole nie należał do orłów, ale przyznać trzeba, że regularnie otrzymywał promocje z klasy do klasy. Cechowała go nadmierna energia, która nierzadko przeradzała się w agresję. Wszyscy odetchnęli z ulgą, gdy Norbert zgłosił się do miejscowego klubu, aby uprawiać sport - do tego idealny do rozładowywania emocji. Nastolatek postanowił bowiem zostać bokserem. Dzięki temu zyskał przydomek, pod którym rozpoznawali go koledzy, a później także dziennikarze opisujący zbrodnię przez niego popełnioną.

Norbert okazał się dobrym zawodnikiem. Na pewno nie wybitnym pięściarzem, ale bez wątpienia miał talent, który pozwalał mu wygrywać wiele walk. Pojawiła się nawet szansa na zawodowstwo. I wtedy stało się coś niezrozumiałego. Sobczak zdecydował, że wyjedzie z Polski. I to natychmiast. Jego krewni i znajomi nie potrafili pojąć tej decyzji ani znaleźć żadnego racjonalnego wytłumaczenia.

Bliscy Norberta nie wiedzieli, że obiecujący pięściarz postanowił udać się do Marsylii. Wymyślił sobie bowiem karierę w szeregach legii cudzoziemskiej.

A w tym portowym mieście do dziś jest najsłynniejszy punkt werbunkowy. Swój cel młody pilanin zrealizował tylko częściowo. Wprawdzie dotarł do Francji, ale nawet nie starał się zostać legionistą, aby założyć słynne białe kepi. Pojawiła się przed nim zupełnie inna szansa.

Sobczak z ciekawości spróbował swoich sił w tamtejszym klubie bokserskim, a trener zachwycił się jego umiejętnościami. Chłopak niemal od razu trafił do szerokiej kadry i mógł uczestniczyć w zajęciach na hali. Miał więc okazję uczciwie zarabiać pieniądze, otrzymać opiekę zdrowotną i po prostu zrobić karierę sportową. Norbert poznał jednak innych Polaków, którzy od lat koczowali w Marsylii. Ludzie ci wegetowali, żyjąc z dnia na dzień i utrzymując się z drobnych kradzieży i żebraniny. Jedyne, co robili regularnie, to pili. Na umór. I to właśnie towarzystwo spodobało się 21-letniemu wówczas Sobczakowi. Po kilku treningach zrezygnował z bycia bokserem i szybko przeistoczył się w menela i życiowego nieudacznika. Aż w końcu został mordercą, który resztę życia spędzi w więzieniu.

Jego ofiara, Marika Jaquit, miała 22 lata. Na zdjęciach, które później się ukazały nie tylko we francuskich gazetach, widać uśmiechniętego, ślicznego rudzielca. Była córką francuskiego żandarma, studiowała. Znajomi i bliscy wspominali ją jako wspaniałą, pełną życia dziewczynę.

Feralna dyskoteka

Tamtego dnia Francuzka wybrała się z kilkoma koleżankami na imprezę w znanej dyskotece "Richelm" w Aix-en-Province, niewielkim miasteczku koło Marsylii. Przez niemal całą noc doskonale się bawiła. Tańczyła, żartowała ze znajomymi, wypiła też kilka drinków. Na dworze powoli już świtało, gdy Marika uznała, że dość się wyszalała jak na jeden wieczór i nadszedł czas powrotu do domu. Znajomi namawiali ją, aby jeszcze została, ale była nieugięta. Wtedy ktoś zaoferował się, że ją odwiezie, bo wszyscy wiedzieli, że nie ma samochodu. Dziewczyna nie chciała jednak sprawiać kłopotu.

- Już nieraz wracałam stąd "okazją". Dzisiaj zrobię tak samo - oznajmiła.

Koleżanki protestowały tłumacząc, że to niebezpieczne. Prosiły, aby poczekała chociaż, aż zacznie jeździć komunikacja miejska, ale Marika śmiechem zbyła ich obawy. Dołożyła się do rachunku, wzięła kurtkę z szatni i wyszła z lokalu. Na dworze było jeszcze dość ciemno, ale dziewczyna śmiało ruszyła przed siebie. Nie bała się. O tak wczesnej porze z reguły niewiele osób kręciło się w pobliżu. Po kilku minutach była na miejscu - przy drodze wylotowej, która prowadziła do Septem-les-Vallons, dzielnicy Marsylii, w której wynajmowała mieszkanie. Nie stała długo, gdy pojawił się tamten samochód. Przesłuchiwani później świadkowie niewiele potrafili o nim powiedzieć.

- Był jakiś dziwny. Na pewno nie należał do żadnej z popularnych marek. A karoserię miał ciemną - tylko tyle mogli przekazać. Ze względu na panujący półmrok nikt nie widział dokładnie tablic rejestracyjnych.

Auto zatrzymało się przy stojącej na chodniku dziewczynie. Marika przez krótką chwilę rozmawiała z kierowcą. I potem wsiadła do środka. Wtedy młoda kobieta była widziana po raz ostatni.

Zniknęła bez śladu

W niedzielę dziewczyna z nikim się nie skontaktowała, ale wówczas jeszcze się tym nie przejmowano. Znajomi uznali, że odsypia nocne szaleństwa w dyskotece. Zaniepokoili się dopiero w poniedziałek, gdy Marika nie przyszła na uczelnię

- Dotychczas nigdy się nie zdarzyło, aby opuściła zajęcia bez wcześniejszego usprawiedliwienia. Co gorsze, powtórzyło się to we wtorek i środę. Na dodatek nie odbierała telefonu komórkowego, nie odpisywała na SMS-y czy maile. Koledzy ze studiów kilka razy pukali do drzwi jej mieszkania, ale nikt im nie otwierał. Wtedy uznali, że sprawa jest bardzo poważna i powiadomili o wszystkim ojca Mariki, który - jak już wspomnieliśmy - był francuskim żandarmem, pełniącym ważną funkcję prefekta.

Jean Jaquit wysłuchał relacji przyjaciół córki. Od razu zrozumiał powagę sytuacji. Podczas długiej służby spotykał się wielokrotnie z podobnymi historiami. Poza tym doskonale znał własne dziecko i natychmiast wykluczył jakieś nierozsądne zachowanie ze strony Mariki. Nie wierzył, aby wyjechała gdzieś bez słowa. Nikt też nie słyszał o jakimś kochanku, z którym mogłaby zaszyć się w ustronnym miejscu. Dlatego prefekt zarządził akcję poszukiwawczą na ogromną skalę.

Wiadomości o zaginięciu studentki pojawiły się we wszystkich mediach. Podały je radio, telewizja, prasa. Plakaty ze zdjęciem i prośbą o informację wisiały dosłownie na każdej ulicy Marsylii. Było mało prawdopodobne, aby jakikolwiek mieszkaniec nadmorskiego miasta nie słyszał o poszukiwaniach Mariki. O sprawie mówiono w zakładach pracy, kawiarniach, autobusach. Wszyscy współczuli zrozpaczonemu ojcu, który wygłaszał dramatyczne apele. Niestety, nikt nie przekazał wiadomości, która pozwoliłaby rozwikłać zagadkę zniknięcia dziewczyny. Nie pomogło nawet uruchomienie wszystkich tajnych informatorów policji. W przestępczym półświatku, który w takich sprawach z reguły współpracuje z organami ścigania, nic nie wiedziano o losach córki prefekta. Jej poszukiwania na wiele tygodni utknęły w martwym punkcie. Już dawno zgasła nadzieja na odnalezienie Mariki żywej.